"مَسَلَکَهُ یَنابیعَ فی الارض"

به وسیله بارش باران،آب را از بالا نازل نمود، آنگاه به زمین دستور داد تا این آب ها را به کام خود فرو برد، سپس این آب های فرورفته را راهنمایی نمود تا در رده های و رگه های خاص جهیگزین شود، یک جا قنات به وجود بیاید، جای دیگر چشمه  و چاه شود و ...

همچنین درباره به جریان انداختن آب حیات که معارف قرآنی است، در زمینه زندگی مردم که دل های آنها است، نیز همین گونه تعبیر نموده و می فرماید ما این معارف را که آب زندگانی است در زمینه دل های مردم عبور می دهیم. بعضی از دل ها که رفیقند، بی درنگ آن آب را می پذیرند، اما برخی دیگر که همچون سنگ خارا سخت و نفوذ نا پذیر شده اند. از پذیرش ان امتناع می ورزد."کذلک نسلکه فی قلوب المجرمین لا یومنون به" خلاصه آن که می فرماید: ما آیات خود را در درون دل های اینها بردیم. معارف الهی را همچون  به تک تک مجاری ادراکی و تحریکی آنان عرضه نمودیم. اما آنها با روشن نشدن حق از پذیرش آن امتناع نمودند، لذا هلاکت آنها بعد از اتمتم حجت بوده است." لِیُهلِکَ مَن هَلَکَ عَن بَیََّنَةٍ" گر چه در برخی ار آیات این چنین امده که فقط آیات الهی بر گوش اینها تلاوت شد. اما سر این تعبیر آن است که چون احتجاج نسبت به آنها سودی نبخشید و حجت هنگامی بالغه و رساست که ایات الهی به دل عرضه شود. شخص بفهمد و حجت بر او تمام شود. در این صورت اگر پذیرفت دچار عذاب الهی گردید، این هلاکت پس از اتمام حجت خواهد بود.

"و قَد خَلَت سُنَّةُ الاولین" این نه تنها روش آنان بود، بلکه شیوه همه بد اندیشان این بود که هرگاه انبیای الهی ایات خدا را بر آنها عرضه می کردند، آنان سر باز می زدند و از آنها روی می گرداندند.

التماس دعا